is toegevoegd aan uw favorieten.

De sluier

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

trekken. Maar och, dat zal wel lukken ; en dan, niemand zou er toch iets achter zoeken, als hij eventueel 's '11 beetje rood werd ; reden te meer voor hem om goed op te passen, dat hij dézer dagen geen aanleiding hoegenaamd tot argwaan geeft.

Bij 't laaiend gevlam van 't eindje kaars ligt hij, leunend met z'n elleboog op 't kussen, scherp-helder de dingen te overdenken. Tot hij 'n moeïgheid voelt aanloomen en, met 't telkens toevallen van z'n oogleden, z'n gedachten vervagen in droomerigheid. Dan puft hij opeens't kaarsje uit, gevend zich willig over aan den slaap.

Toch is de nacht niet lustig voor hem. Herhaaldelijk wordt hij wakker en dan voelt hij weer de schrijnende na-pijn van de priemingen der naald, draait hij zich telkens in gemakkelijker houding om, met weer die weeë vrees voor 't afglijden van 't verband. Eerst tegen vijf uur in den ochtend valt hij in 'n vasten slaap, waaruit 'n zeer pijnlijke erectie hem twee uur later wekt. Zachtjes ligt hij te kermen. En als de pijn wat luwt, slaat hij 't dek van zich af, om's te kijken hoe 't er nu uitziet. Hij schrikt. Bekneld tusschen :t verband, puilt de monsterachtig gezwollen huid onrustbarend uit. Als 'n dikke wal omringt zij 't éven zichbare einde van den kop en zóó hevig van spanning, dat heel fijne vochtspatjes, lijkend op uitgepersten etter, de oppervlakte bedauwen. Hij is huiverig te urineeren. Toch onderneemt hij 't, voelend dan 'n scherpe bijting,