is toegevoegd aan uw favorieten.
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

— Ja, hoor, stel je gerust; ik heb 't vel wel over de kop gehaald, maar 'k zal 't heusch niet over je oore hale," antwoordt dokter ad rem.

In de gang gebeurt nog 'n klein incidentje. Den eersten stap naar beneden willende doen, maakt dr. Mast 'n struikeling. Maurits schiet nog bijtijds toe om hem aan z'n arm vast te grijpen. — ,,0, 't schijnt 'n poes te zijn," zegt dokter, omkijkend naar 't vluchtende dier.

— Dat beroerde beest zit altijd in de weg en omdat-i zoo zwart is, ziè je 'm nooit; enfin, 't is goed afgeloope .... dag, dokter, u kunt 'r wel uitkome ?

— Ja zeker, ik ken die trappe al wel, gegroet.

Maurits jaagt den kater verderop naar boven. — „Ksssst!

ksssst!" Hij is bang voor dat zwart gedierte met z'n phosphoroogen.

Maar Piet blijft op de zesde tree zitten. Hij is moe van troosteloosheid. Den halven middag al heeft hij door 't huis loopen te dwalen, overal zoekend naar z'n moeder, als werd hij door zuiver platonische gevoelens gedreven. Doch z'n zoeken was ijdel. Want de kleine poes is om half één door Barts bosjesmaker in 'n mandje weggehaald. Juffrouw Stam nam eindelijk vrede met de al zoo lang door haar zoon voorgestane oplossing. Zelf heeft ze het dierke er in gestopt en toen den jongen goed op 't gemoed gedrukt, hoe hij 't mandje onderweg moest dragen. Piet was er niet bij tegenwoordig. Bet Schoof vond de schei-