is toegevoegd aan uw favorieten.
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

begaan had, door hem in een wereld te brengen, waar

hem niets dan lijden wachtte.

Nu ik hem zelfs niet meer voor honger en nood kon bewaren, beschouwde ik het als mijn plicht neen als een uiting van mijn vaderliefde, indien ik hem meenam. Het was een plotselinge ingeving — een besluit tegelijk, met het morgenrood boven het paleis ontstaan. En het verbaasde me, dat ik nooit eerder aan deze oplossing gedacht had, mijn plicht niet eerder had begrepen. En ik, die zoo lang geen uitweg gezien had — ik zag nu den weg, dien ik gaan moest zoo duidelijk voor me, en hij scheen me zoo eenvoudig en gemakkelijk.

Ik had immers het sieraad van mijne moeder nog — het erfstuk, dat ik nooit aan iemand getoond had en dat ik nooit had willen verpanden omdat haar woorden me heilig waren. Duidelijk en zeker voelde ik, dat zij mij, indien ze me op dit oogenblik zien kon en met mijn hart voelen kon, vergeven zou, dat ik nu mijn woord brak.

Dit besluit gaf me een wilskracht, die ik reeds lang niet meer gekend had: Ik doolde weer door de straten, totdat het park geopend werd. Ik voelde geen koude of honger meer, slechts ongeduld om mijn plan ten uitvoer te brengen.

Toen de klok van 't paleis eindelijk acht uur sloeg, liep ik de Johannusstraat in, denkende dat de juweliers winkels nu open moesten zijn. Ik koos den grootsten en mooisten, omdat ik dacht, dat ze daar het meest