is toegevoegd aan uw favorieten.
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Gedwee reikte hij haar de lamp over, stapte toen naar het raam om de jalouzie├źn te laten zakken.

Even later was de zwak-blanke avondschemering buiten gesloten en vervloeide het zachte lampenschijnsel van den fel-gelen, zijden kap door het vertrek.

Leen had de krant uit de gang gehaald, en haar wijd-openslaand over tafel, boog hij er zich breed overheen, den machtigen rug gekromd, hoog in de schouders opgetrokken . . . Dadelijk geheel weg in de lectuur, keken zijn dikke, licht-blauwe oogen strak neer, het gezond-roode gezicht, hei-verlicht .. . een geheel van natuurlijke eenvoud en grove goedhartigheid met de zacht-rondende kin en den onverzorgden, ros-blonden knevel, dun, afgekauwd aan de einden.

Loom bewoog Nelly zich een tijdlang door de kamer heen en weer, eenige huishoudelijke bezigheden bezorgend ... een lange, slappe gedaante, een weinig slordig met. de verwoelde haren, en de soupele paarsch-blauwe peignoir, wit gebloemd. Lusteloos liet zij zich daarna weer in haar leunstoel terugvallen. Haar mat bleek gezicht was hoekig van magerte; de rechte scherpe neus en de donker-bruine oogen, zelf-bewust fel-blikkend, getuigden van vastberadenheid en een sterken wil, die alle gevuldheid van haar zwak, tot-het-uiterste- voortgedreven lichaam wel scheen te hebben weggevreten.

Een wijle kon zij haar spijt over het verloren gaan van het heerlijke schemeren, en het komen-van-Joost