is toegevoegd aan uw favorieten.

Samenleving

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

wilde niet vlotten, hoeveel moeite hij zich ook gaf. Nelly bleef stroef, kort in haar antwoorden.

„Ai!" — rees hij plotseling pijnlijk overeind, met de hand naar zijn rug tastend. Maar Nelly had zich juist troetelend over het kind gebogen, het in haar onmachtig medelijden vaster tegen zich aandrukkend, en deed of zij er niets van merkte.

Onbeschroomd — als éen die geheel thuis is — ging Joost door de kamer dwalend, even speurend hier, iets oplichtend daar, waar hij iets nieuws ontdekte.

„Zeg Nelly" — wendde hij zich plotseling om met zijn gemaakte spraak — „weet je wie er in mijn huis komt te wonen?"

„In jouw huis?" — vroeg ze scherp.

„Nou ja ... In mijn vroeger huis dan" — verbeterde hij, verlegen lachend. „Ik hoorde het toevallig van morgen...: de familie Rijmbende. Ze hebben het voor drie jaar gehuurd" — eindigde hij, schijnbaar gedachteloos.

„Zoo"... — zei Nelly onverschillig.

— Er was even een zwijgen, waarin zij beiden pijnlijk eikaars heimelijke bedachtzaamheid voelden.

„De kinderen zijn in den tuin Joost" — zei ze tenlaatste, met duidelijke bedoeling.

„Zoo ... Dan ga ik ze daar maar eens opzoeken." — antwoordde hij gewoon, zijn ergernis verbergend.

... Een uur later bracht Nelly Henny naar bed: het kind was beslist ziek, ze had ook weer witte