Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en: „Vertel u dan na-deneten weer een mooi verhaaltje?" — vleemde ze Joost.

„Hè ja, zooals vroeger!" stemde Hetty gretig in.

Joost weifelde.

„Nee — jullie mag het Opa niet zoo lastig maken" — verbood Leen, die al een poos bezig was met vleesch snijden.

„Ach, laat ze maar" — zei Joost goedig. „Het is in zoo lang niet gebeurd."

Het ging drukker toe dan gewoonlijk aan tafel. Er was een kalme, warme gezelligheid in het vertrek, die allen zich aangenaam bewust schenen. Alleen in het begin was de vroolijkheid niet algemeen en scheen het of de hooge kinderstemmen — gelijk frissche windvlagen de zware regenlucht — de sombere stilte verhinderden te vallen, die dreigde achter het gedwongen gepraat der ouderen.

Maar van lieverlede ging Joost zich meer op zijn gemak voelen: de rustige huiselijkheid, de eensgezindheid van dit afzonderlijke, ideale wereldje, de schijnbare zorgeloosheid, die getuigde van zoo'n mooi onbestemd vertrouwen..., dat alles wekte aangename herinneringen in hem op, en met stil innig genot dacht hij opzettelijk telkens aan kleine voorvallen, die hij hier eenmaal prettig ondervond ... Zoo wentelt men zich om en om tot heviger bewust-zijn in koesterende deken-warmte. Langzamerhand leidde .hij als vroeger het gesprek: hij wist. weer van allerlei te vertellen,

Sluiten