is toegevoegd aan uw favorieten.

Samenleving

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en plaagde aanhoudend door sterk-bedriegelijke voorstellingen de kinderen, die zich dan quasj-verontwaardigd toonden, maar het toch wel aardig vonden, en zich met haar fijne doordringende stemmetjes naif verdedigden. Ook Leen met zijn zwaar, goedig geluid deed druk mee aan het gesprek, scheen van Joost's groeiende opgewektheid mee te deelen.

Nelly alleen bleef stil. Haar gezicht stond onverstoorbaar strak, hoe geslaagd Joost's geestigheden ook soms waren. En haar antwoorden klonken steeds streng, kortaf.

In haar hoofd was éen overheerschende gedachte: als Leen niet te overtuigen was, zou ze Joost op déze manier het huis onmogelijk maken.

„En nou heb ik nog een verrassing" — zei Leen luider om de aandacht te trekken, toen de maaltijd bijna afgeloopen was en men alleen nog wat nabeuzelde met vruchten. Zijn gezicht lachte daarbij stil schalks, en om beurte keek hij Hetty en Zus aan.

„O... Ik weet al!" — raadde Hetty.

„Wat dan?"

„De armbanden!" — riep ze.

Leen lachte gul om de gevatheid van zijn dochter, en keek blij-trotsch naar Nelly; maar deze zat wezenloos te staren met groote, dofte oogen, en scheen niets te merken van wat rondom haar gebeurde.

„Jij mag nooit meer raden" — zei hij toen plot-

5*