Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

seling met een barsch gezicht tot Hetty, maar meteen lachte hij haar schrik weg, en haalde uit zijn zak twee pakjes, waarvan hij er elk der kinderen éen overreikte.

Het was even stil in de kamer, terwijl de meisjes met beluste oogen voor zich neer blikten op de cadeaux.

„Nou... zeggen jullie niks?" vroeg Nelly plots, zacht verwijtend.

„Dank u Pa! . . . Dank u!. . . O!" — gingen toen opgetogen en bewonderend de stemmetjes dooreen.

„Ik zou er Pa maar eens voor „pakken"" — spoorde Nelly aan.

Tegelijk liepen ze — het cadeau in den steek latend van hun stoel, en vielen Leen ontstuimig om den hals.

„Nou ... nou ... zoo is het goed" — weerde deze ten laatste glimlachend af; en tusschen de zoenen door, die onverminderd op zijn mond en zijn wangen bleven neerkomen stamelde hij: ... „Gd nöu maar weer zitten ... Je hebt je cadeau nog niet eens goed bekeken."

„Wel waar!" — riep Zus verontwaardigd. „Het is een pracht! Het is de mooiste van al mijn armbanden."

„En het mooiste heb je toch nog niet gezien"

zei Leen nadrukkelijk, de nieuwsgierigheid opvoerend door zijn geheimzinnigheid.

Op nieuw, en met nauwkeuriger aandacht werden de mat-zilveren ringen bekeken, en om en om gedraaid. Maar zonder gevolg.

Sluiten