is toegevoegd aan uw favorieten.

Samenleving

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dat toch zelf ook voelen ...: vanavond zou hij zeker zoolang niet blijven.

Maar dat gespannen wachten irriteerde haar uitermate. Ze kon bijna niet stil blijven zitten, telkens stond ze op om zich afleiding te geven...: bedacht boodschappen in de keuken, of liep naar boven, naar Henny. Ze bleef dan opzettelijk zoo lang mogelijk weg, hopend dat Joost in dien tusschentijd vertrokken zou zijn, of zij maakte zich tot het laatste oogenblik blij met de voorstelling: dat hij juist aanstalten zou maken om „op te stappen", als zij weer binnen kwam. Maar het een noch het ander gebeurde: steeds zat Joost nog hetzelfde, met niet het geringste voornemen in zijn wezen om afscheid te nemen. Met een schok voelde ze iederen keer haar wrevel toenemen. Het werd een nijdige drift, die langzaam kriewelend in haar opsteeg, al hooger al hooger, die ten laatste haar zelfbeheersching zou overwinnen ... en losbarsten zou in een stroom van heftige woorden tegen... tegen iedereen... maar voornamelijk tegen Leen, omdat die toch de schuld van alles was... omdat-ie dien vent weer in haar huis gehaald had met zijn idiote, overdreven goedigheid!

„Vrouw, wat heb je toch?" — vroeg Leen ten laatste verwonderd, toen ze weer opstond. „Slaapt de jongen nog niet? wil ik eens gaan kijken?"

„Ach nee. Laat me nou maar!" — snauwde zer en weg was ze, de kamer uit.