is toegevoegd aan uw favorieten.

Samenleving

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Zij beefde onder het geweld, dat zij zich moest aandoen, om niet los te barsten. De lippen op elkaar geklemd, nu en dan krampachtig de vuisten samen knijpend, beredderde zij haastig nog het een en ander in de kamer met het voornemen: dadelijk weer naar boven te gaan als hij niet vertrok. Ze kon dat zinlooze geschetter op iedereen niet aanhooren ... en dan nog van iemand, die niet eens zijn eigen kost kon verdienen, Zij kon er niet tegen.

„Nelly, kom toch eens even zitten We hebben

zoo niks an je" — zei Joost opeens, en in zijn stem mengden zich hartelijkheid en verwijt.

„Nee. Ik heb geen tijd" — weigerde ze kortaf.

„Heb je het dan zóo druk ?" vroeg hij licht-ongeloovig.

„Ja." -

„Maar waarom nemen jullie er dan toch niet een meid bij; dat is toch de heele wereld niet?" — verwonderde Joost zich.

„Ja, dat gaat zóo maar!" — viel ze bits uit. „Dat is goed, als je het geld maar voor het aannemen hebt!" En in een werveling van klapperende rokken, die met een nijdige» slag van de deur besloot, was ze verdwenen.

Boven liep ze nerveus heen en weer, niet in staat haar gedachten bij het huishoudelijk werk te houden. Aldoor in zich zelf pratend , beraamde zij, hoe ze het Leen het beste zeggen zou, dat het zoo niet langer ging met Joost... dat ze nog liever ... nog liever ...