is toegevoegd aan uw favorieten.

Samenleving

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

over Henny, of een andere innige aangelegenheid; maar steeds waren deze pogingen afgestuit op haar ongenaakbare koelheid: nauwelijks gaf zij antwoord, en dan nog met een spottende verbazing. En hoewel hij de oorzaak van haar kwaad-zijn heel goed doorgrondde, roerde hij die kwestie nooit aan, overtuigd dat een toenadering langs dien weg onmogelijk was, wanneer hij niet alles toegaf. En dat nooit... Je kon het immers over iets oneens zijn, en toch goede vrienden blijven.

Deze toestand had nu al drie weken geduurd. En de voortdurende angst-spanning om het zieke kind — nu en dan nog toenemend als het teere jongske bij een hevigen aanval dreigde te stikken in den vollen, zwaren hoest — werd nog meer gevoeld door dezen stommen twist, die de kinderen verbaasd waarnamen, maar niet begrepen, geen of een ontwijkend antwoord krijgend , wanneer ze er naar vroegen. Ieder ver-leefde in sombere afzondering zijn verdriet.

Het was een Zondag, een stille voorjaarsdag, vol zacht-stralend zonnelicht, als teeder aanmoedigend glimlachend tegen het jonge leven, dat overal ontstond.

Henny ging wat beter: het gevaar was overgedreven , hevig-dreigend en langzaam als een barstens-volle onweersbui, en donkerde nu alleen nog in het verleden. Een stil-blijde verademing voer door het gezin: