is toegevoegd aan uw favorieten.

Samenleving

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gehad.... Dat is toch ruim voldoende, om die paar namen en de prijzen te onthouden."

Joost antwoordde niet. Maar overredend ging Leen voort, en er was weer die energieke drang in zijn krachtige, geknepen stem, die somber-dreigend eindigde: „Waarachtig! je moet er meer werk van maken, want... je hebt dit baantje nou, en d'r is 'n aardige duit aan te verdienen, maar je moet er voor wérken ... Ln, verdomd kerel, als je er niet voor wérkt, dan raak je 't weer kwijt! De fabriek kan er morgen tien anderen krijgen, die het graag hebben willen."

Met een ruk draaide hij zijn hoofd naar Joost, om te zien welken indruk zijn woorden maakten. Maar deze liep zwijgend, het hoofd voorover, als verloren in gepeins.

Toen ging Leen zacht-verwijtend verder: „En dan...: het wordt nou toch eindelijk ook eens tijd, dat je wat voor je zelf gaat verdienen. Bovendien ... dat wil ik je wel zeggen: ik heb je tot nog toe zooveel mogelijk geholpen; maar je begrijpt: dat houdt eens op... Ik weet toch al niet, hoe ik er van het jaar komen moet.... Je begrijpt: dat kan ik niet lang meer volhouden, dat mag ik niet tegenover m'n vrouw en m'n kinderen."

„Nee Jezus, Leen!" — riep Joost plotseling verontwaardigd uit. „Dat begrijp ik heel goed.... Natuurlijk !... Nee... maar dat zou ik ook niet willen." Op eens stokte zijn woordenstroom, toen liet hij