is toegevoegd aan uw favorieten.

Samenleving

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

durend, vrat alles weg in zijn kop, als een bijtend vocht.... Dan zou hij zich voor den kop willen schieten , om maar van alles af te zijn in de gevoelloosheid van den dooi.... En dikwijls dacht hij vaag na over deze alles-beëindende daad: het eenige, wat altijd in zijn macht zou blijven, en dit was hem dan weieens een geruststelling, een troost bijna, al wist hij in oogenblikken van dieper doordenken , dat hij toch nooit zou durven, wanneer in uiterste wanhoop de werkelijkheid met haar ontzettend mysterie van pijn en misschien verschrikkelijk na-bestaan heel dicht bij

hem was....

Geen van zijn vrienden zag, wat hij leed ... „Joost van der Laar was nog altijd dezelfde: de vroolijke Frans, Jantje-zonder-zorg" ...: omdat hij nog — Goddank — vroolijk kon zijn in gezelschap. Hij hoefde toch niet altijd en bij iedereen z'n ellende te vertellen !.. Ja, dat zouden ze willen: dat hij den heelen dag met de handen in het haar zat. Maar daar was hij de vent niet naar: dat was z'n aard niet....

Alles, alles moest hij zich maar laten zeggen... Yan Leen kon hij het dan nog het beste velen: die meende het werkelijk goed .... Maar ... je moest het toch ook maar opvreten.... „Dat zou niet lang meer duren" — had-ie gezegd. Nee verdomd!... dat zou net niet lang meer duren .... Als ze soms dachten, dat hij 't niet zad was!... Maar wat dan ? ... Dorst hij maar, o God dorst hij maar