is toegevoegd aan uw favorieten.

Samenleving

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

fijne opletten. En ten laatste verloor ze geheel haar aangenaam kalm evenwicht door de kort-hevige schokken van vreugde en teleurstelling, die haar doorvoeren, telkens als ze meende hem te hooren en het bleek even later, dat ze zich vergist had.

Half tien.... Hij was er nög niet. Maar nu zou

hij toch zeker komen Het was ook wel wat

vroeg gerekend: kwart over negene. ... Maar nu kon het niet lang meer duren. Op zijn minst was hij nu toch aan het begin van de straat...

En in haar ongeduld - om zich het wachten te verlichten — liep ze in den geest met hem mee tot

huis. Nu moest hij den sleutel in het slot steken

Doch zij hoorde niets.

Ze hield zich bezig met de redenen te bedenken, die hem konden hebben opgehouden...: iemand op kantoor misschien ?... Nee dat kon niet: er kwam niemand över-dag, wie zou er dan nü komen, 's avonds? Dat was nog niet gebeurd zoolang ze getrouwd waren.

...Met een vriend meegeloopen naar 'n café?... Niks voor Leen Maar waar bleef hij dan!

En opeens bedacht ze —- wat ze allang vermoedde, vreesde, maar zich niet dorst bekennen, hij zat bij Joost, liet zich bepraten. Natuurlijk, natuurlijk!...

Voor goed nam dat idéé bezit van haar. Ze stelde zich voor, hoe ze daar zaten, wat ze bespraken. En een felle nijd zette in haar op, een kwade wanhoop,