is toegevoegd aan uw favorieten.

Samenleving

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

oorsprong-bijna zwevend door het vertrek. En de deinende klanklijnen daalden en rezen, verwijderden

zich of kwamen nader; kregen kleur, heel vaag

werden vorm Een licht, langzaam bewegen werd 't,

een vrouwelijk gebaar een rekken van blanke

weeke armen, een knakken van het hoofd achterover,

de oogen zacht gesloten, de mond even open een

devoot maagdelijk smeken in groeienden hartstocht.

Met een Hauwen glimlach, waarin bovenaardsche vreugde en het verdriet daarover zich mengden, zwijmelde ze weg in de muziek-weelde, het hoofd zacht, w. •>.«- ' onmerkbaar-bijna wiegend mee....

En vóór haar doemde een vizioen van klank: donkerviolette nacht over laag, wijdsch-stil landschap. Boomrn en huizen en landen, verdronken in nevel van egaal duister, ont-wezend tot kleurlooze klompen ..., alleen:

heel vèraf als een lange vlerk, een streep diep-ijl blauw-lila licht in den sterloozen nachthemel...: een teer ontstaan van dag

Even leefde ze weg in haar ziels-bestaan, tè hoog levend bijna om bewust te genieten. Zij zag, om dan te vergeten voor altijd...: tè etherisch haar stemmings-verschijning om ze mee te dragen naar de bewuste herinnering.

Langzaam week de betoovering. Zij keerde tot het leven weer. Als uit een droom stond ze op, zachtneuriënd nog de klanken, die zij gezien-voeld had.

Maar de stem leek haar leelijk, onzuiver. Ze kon