is toegevoegd aan uw favorieten.

Samenleving

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

.... Het kind ... Henny was dood ....

Het was of dit haar ook al niets meer schelen kon. Ze haatte zich hierom, striemde zich onophoudelijk met de strengste zelf-verwijten... Het hielp niet; haar moedergevoel scheen dood voor-goed.

Maar o, hoe herinnerde zij zich alles. Het verdriet had de gebeurtenissen onvergetelijk-diep in haar geheugen gebrand...

Onverwachts was het gekomen.

Hetty op een nacht bij haar aan het bed!... Ze was wakker-geschrokken:... „Ma, Henny is weer zoo naar!" Ze was het bed uitgevlogen naar de ziekekamer... De bloed-vlekken op het dekentje was het eerste, wat ze zag . . . Een verlammende wanhoop was in haar geslagen, bleef wegen op haar borst. Een oogenblik had ze zonder adem, radeloos gestaan midden in de kamer ...: in die vlekken had haar zijn dood als geschreven gestaan... O God! die kamer met het suffige half-licht, waaruit alles haar naargeestig aanstaarde .... Wat ze toen niet had willen doen voor haar jongen, voor haar lief, lief kind!. .. Maar ze kon niets, ze stond machteloos. Alles scheen haar te belemmeren ... Gesnauwd had ze iedereen ... Het had toch niets geholpen ....

De tijd na dien nacht.... Ze wist dat alles niet zoo precies meer: het lag als een roezemoes van overweldigende feiten en gedachten in haar herinnering...

Het was niet goed, ze moest er niet aan denken . ..