is toegevoegd aan uw favorieten.

Samenleving

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zijn werk, dat hem bezig hield. Maar zij, als ze

alleen zat Deed er maar eens wat tegen!... Kón

je immers niet. Kon geen mensch. 't Hielp je allemaal

niks, al wou je nog zoo goed 't Kwam, 't ging

van zelf; elk oogenblik kwam 't op zonder dat je er erg in hadt.... En, ja, zij wist ook wel, dat dat „piekeren" zooals hij 't noemde, niets gaf, dat je er niets mee opschoot; maar ... als je 'tnou toch eenmaal

niet laten kon D'r was tè veel gebeurd in d'r leven.

Iemand op haar jaren kon daar maar niet zoo luchthartig overheen stappen. O zeker, ja zeker: zij ook had liever alles vergeten, het gpheele verleden. Maar dwong je maar eens met zooiets! Dat ging immers niet; je gedachten kon je niet dwingen, dat was maar gekheid. Zij ondervond 't immers dagelijks...: telkens, en telkens weer stond dat mooie verleden voor haar: dan kwam het verlangen natuurlijk vanzelf, en tegelijk was er dan altoos die zware, bijna-niet-te-dragen wanhoop: dat het nooit, nooit meer zoo worden zou .... Kinderen begrepen dat zoo niet van oudere menschen .. .: die hadden hun geheele jonge leven nog voor zich; maar zij .... 't Was misschien slecht van haar naar een ander leven te verlangen, terwijl Gerard, haar jongen, te vreden was. Maar .. . maar ze kon 't niet helpen, en Gerard moest haar maar stil laten toetobben, dat was het beste...: zij was een oud mensch, ze kon zich niet meer veranderen , en nog plezier krijgen in dit leven .... Ze