Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

lijk in 't geheel géén „mevrouw" meer.... In 't begin had Gerard haar — ouder gewoonte — nog altijd „Ma" genoemd, en 't had haar toen dadelijk al zoo vreemd geklonken in deze omgeving, en hem zeker ook, want hij was 't hoe langer hoe minder gaan doen, en nu zei hij 't nooit meer.

... Zoo woonden ze nu al al-dien-tijd samen stilletjes hier in de Rozestraat op de tweede verdieping, huizend in de keuken om brand en licht en de weinige goede meubels, die ze dan nog over hadden, te sparen. Zij leefde hier wèg in den handel, de zeevaart, dat was haar „wereld" geworden, van een andere wist ze bijna niet meer.... Hoe kon het ook anders ? Gerard sprak over niets, dan over dót, boven haar woonde een binnen-loods en benéden een beambte van de douanen, en als ze naar buiten keek, zag ze niets dan de bergloodsen van de „Spoor-" en de „Binnenhaven", en de uitgestrekte handels-terreinen achter een hoogen steenen muur: den „chineeschen muur", zooals Gerard 'm noemde, omdat-ie zoolang was.

En andere-menschen-spreken gebeurde haast nooit meer. Ja.. . zoo Zondags kwam er nog weieens iemand hen opzoeken; maar dat waren dan ook al meest zeelui, kennissen van Gerard, en die spraken al net zoo min als hij over iets anders, dan over schepen en machines en slechte „gages." Eigenlijk was ze maar weinig op die soort visites gesteld: die menschen bevielen haar niet, het was zulk ruw volk.

10*

Sluiten