is toegevoegd aan uw favorieten.
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

naar de fabriek gegaan, zoodat Ingeborg nog langer eenzaam achter bleef. Het hinderde haar, dat hij haar zooveel alleen liet... en als hij 's avonds thuis kwam was hij moe en had hij geen lust om uit te gaan. En hij bemerkte niet eens dat haar leven eentonig en vreugdeloos was! Hij was lief genoeg tegen haar en hield van haar, maar hij dacht toch 't meest aan zijn werk en aan zichzelf.

Ingeborg zat aan haar schrijftafeltje, sloot haar kasboek en nam een bundel gedichten van Goethe op, bladerde er in en sloeg een versje op, dat Daniël haar vroeger eens had voorgelezen. Juist wilde zij aan de piano gaan zitten om Schubert's melodie er bij te spelen toen er gebeld werd. Wie zou dat zijn? Zij had geen lust om nu visite te ontvangen.

De meid kwam binnen, om te vragen of er belet was voor Mijnheer Autio. Ingeborg antwoordde niet maar haastte zich om Daniël zelf te verwelkomen.

„Welke goede geest voerde je hier juist naar toe? Ik dacht juist aan je — dat voorspelt een lang leven!"

„Ik heb zoo dikwijls willen komen, maar ik wist niet of. .."

„Wat wist je niet? Je wist toch, dat alles wat er voorviel me interesseerde en nu is er juist zooveel gebeurd! Vertel me alles. Ik ben volstrekt niet tevreden met het beetje dat Kuno mij vertelde."

Daniël vertelde alles en Ingeborg volgde hem aandachtig.

„Het is niet goed, dat je me 't niet eerder liet weten!"

„Ik kwam niet, omdat ik bang was, dat ik je door één of ander onaangenaam geweest was, maar nu moedigde Kuno's brief mij aan."

„Neen — maar ik zou 't jammer vinden als de herinne-