is toegevoegd aan uw favorieten.
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Maar toen hij de vlammen over het dak zag lekken, had de angst hem aangegrepen, en was hij als een gejaagd wild dier door het bosch en over de velden naar huis

geloopen.... _

Onder die biecht zat de oude barones stil en in gedachten verzonken, en streelde slechts nu en dan zijn hand.

„Ja," zeide zij eindelijk, voor zich heen knikkend, „maar als men zoo iets doen wil, mijn jongen, moet men eerst wèl weten, of men sterk genoeg is!"

„Ja maar, ik wist er zelf niet van, moeder, vóórdat

het gebeurd was

„Hm .... neen, dat zal wel!"

„En men heeft geen recht

Geen recht? Malligheid!" zei de oude vrouw opschrikkende. „Recht?.... Ze hebben hun verdiende loon

gekregen! . . . . En het is nu immers eenmaal gebeurd !

Wat kan het helpen, of jij jezelf er al over kwelt? Denk je, dat je je beter zoudt voelen, als je jezelf ging aangeven, zooals je zegt?"

„Dan kon ik mijn straf ondergaan ..."

„Je straf ondergaan!" herhaalde mevrouw Juliane ongeduldig. „Plebejermoraal, Helmuth! Boerenmoraal! Neen, toon jij den menschen liever, dat je niet zoo'n sukkel bent, die zich gaat verkniezen, omdat zijn vrouw een slet was, die verdiend had, naakt van het erf geranseld te worden met haar minnaar!... Nu, maar laten wij d&ar nu niet meer over spreken!" zeide zij, plotseling een anderen toon aanslaande. „Nu ga jij naar je bed, jongen, en slaapt op één oor tot morgen toe! En dan beginnen wij met frisschen moed. Nu zijn wij met z'n beiden ..."

Zoo sprak zij nog verder, beurtelings ernstig vermanend en zacht overredend. Zij zeide hem, dat hij zich schamen moest en gaf hem goede woordjes; beloofde