is toegevoegd aan uw favorieten.

Van oude en nieuwe kunst

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zoo niet identieke, dan toch nauw-verwante begrippen schijnen te achten.

Het zijn dezulken, die in het pogen naar eigentijdsche kunst slechts „breken met de traditie" zien; die, als zij van modernen hooren, onmiddellijk aan „modernisten" denken: die — kortom — bij elke nieuwigheid een exorcisme prevelen, en meer van bedompte lucht dan van den frisschen zeewind houden.

Ik kan niet verhelen, dat ik aan deze lieden een hartgrondigen hekel heb, maar moet onmiddellijk daarbij voegen, dat ik zelf toch veeleer mij tot eerbied voor het oude, dan tot geestdrift voor het nieuwe geneigd voel. En om dit te verklaren moet ik clementie vragen voor een oogenblik van zelfbespiegeling.

Met het katholicisme heb ik het eerst kennis gemaakt — gelijk de meeste on-katholieken dat doen — als met een cultuurmacht van het verleden.

Mijne studies brachten mij in aanraking met middeleeuwsche literatuur, artistieke voorkeur maakte mij tot lezer van kerkelijke hymnen en zelfs van patristisch proza, studiereizen leerden mij de christelijke kunst bewonderen, historische neiging deed mij in het middeleeuwsch maatschappelijk leven belang stellen. En overal vond ik, als de ziel, die aan al deze machtige uitingen van de mooiste menschelijkheid het leven gaf, de Eene Katholieke Kerk.