is toegevoegd aan uw favorieten.

Van oude en nieuwe kunst

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hunne werken, veel liet mij koud en slechts weinige dingen hebben mij in geestdrift gebracht. Maar wat al dit werk kenmerkt en het maakt tot een evenement van beteekenis, dat is de opvatting, die eruit spreekt. Naar den inhoud schijnt mij die opvatting deze: dat de Christenkunstenaar tot elk zijner objecten slechts mag naderen met het innigst ontzag; en wat het vormelijke betreft, dat niet aan de inspiratie van het artistiek gemoed en niet aan de toevallige schoonheden der natuur de kunstenaar zijn opzet moet ontleenen, doch dat hij, op het voorbeeld der meest verheven kunst van de Egyptenaars en de archaïsche Grieken, aan zijn werk een wei-overwogen verhoudingssysteem heeft ten grondslag te leggen en eveneens met bezonnenheid de gegevens der natuur behoort te stijlen tot een strakker schoonheid. Dit laatste, vormelijk, princiep te waardeeren, laat ik gaarne aan de kunstenaars-zelven.

Maar over de geestelijke basis van de Beuronerkunst dien ik nog even te spreken. Want het schijnt wel zeer gewoon: diep ontzag te stellen als den noodzakelijken geestestoestand, waarmede de Christen-artist tot zijn onderwerpen nadert, maar het is er ver van, dat de hedendaagsche kerkelijke kunst algemeen deze opvatting huldigt.

Inderdaad is het meerendeel van wat wij in onze kerken zien aan godsdienstige voorstellingen en afbeeldingen der acta sanctorum zoo absoluut een