is toegevoegd aan uw favorieten.

Van oude en nieuwe kunst

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

wekelijksch lesuur bijv., op onze seminariën niet aan de bespreking der kunst kon worden afgestaan. Zoo'n lesuur behoefde voor niemand een kwelling te wezen: men stelle het eenvoudig facultatief. Wanneer dan een docent, die zelf warm voelt voor kunst, een zorgvuldig gekozen verzameling foto's tot zijn beschikking kreeg, en een sciopticon met de noodige diapositieven, — dan zou hij in één zoo'n wekelijksch praatuurtje wonderen kunnen doen. Kunstgeleerden zal hij niet kweeken ... maar het is bijna onmogelijk, dat jonge, ontvankelijke menschen — en zijn zij, die priester worden, niet ipso facto van een fijner gemoed dan de menigte niet wakker worden voor aesthetisch zien, als een initieerend woord, met het accent der liefde gesproken, de vertooning begeleidt van de mooiste dingen, die menschenhanden hebben gemaakt. Er is verleden jaar in Frankrijk een vereeniging gesticht — onder patronaat van den kardinaalaartsbisschop van Parijs — die, als ik het wel begrepen heb, iets dergelijks beoogt. Men kan daar, natuurlijk, alles op grooter schaal ondernemen dan in ons kleine landje. De „société pour développer 1'enseignement de 1 art religieux wil dan ook, ter bereiking van haar doel, een centrale school stichten, waar geestelijken uit de verschillende diocesen door hunne bisschoppen gezonden, worden opgeleid voor de taak, aan de seminaries kunstonderwijs te geven.