is toegevoegd aan uw favorieten.

Van oude en nieuwe kunst

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

eens even gluren; hun huis zal niet rijker worden met deze schoonheid: niet wie begrijpen, maar wie betalen kan, krijgt deze kunst.

Zoo komt dan in een beestig leelijken salon, waar de eenvoudige mensch èn de raffiné ziek worden van het gemis aan schoonheid — tusschen dure ondingen van meubels, op een behangwand, die een leugen is en boven een dik tapijt, dat de weelde uitschreeuwt, — in zwaar vergulde lijsten, die de symbolen zijn van het goud, dat deze vogels kooide, de mooie schilderij te hangen, die het beste is wat een heel fijne mensch kon geven. En de bankiers — menschen met een „collectie" zijn altijd bankiers of familie van bankiers — de bezitters dan van het moderne schilderij, beleven op zijn best hieraan de vreugde, die een actrice in een grooten parel vindt.

Er zijn natuurlijk ook nobeler — historische -— verzamelingen; en het is een der glories van een vereerenswaarden adel en soms van een dan ook eerbiedwaardig patriciaat, een kostelijk familiebezit ongerept voor den tijd te hebben beschut. In zulke handen kan ook moderne kunst nog wel tehuis zijn....

Mij dunkt, men voelt wel hoe iemand, die open staat voor elke uiting van kunst en die wat men „schildersqualiteiten" noemt, geenszins geringschat, toch wrevelig zijn kan over het absolutisme van het moderne „schilderij"?