is toegevoegd aan uw favorieten.

Van oude en nieuwe kunst

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Wat hier kort en koel gezegd staat — het is toch ook immer de eigen ervaring van ieders geduldige monumentenstudie.

Na een reisje in Noord- en Midden-Italië, dat aan de belangrijkste decoratieve schilderingen niet het minst was gewijd, bleef ik in Florence een paar dagen uitrusten. Het gebeurde mij toen, dat ik op een goeden morgen in het San-Marcoklooster liep, waar Fra Angelico vele celwanden heeft beschilderd en o. a. in een der boogvullingen van de kruisgang die wonder-ontroerende figuur van Peter den martelaar. Ik had nog kort geleden zijn fresken in het Vatikaan gezien (kapel van Nicolaas V) en eene voorstelling van wat de beminnelijke schilder als decorateur vermocht, ontbrak mij dus niet. Maar het wilde niet vlotten, dien ochtend. Zeven jaar vroeger hadden diezelfde fresken van San Marco mij zoo véél gedaan en dat vond ik niet terug. Mijn indrukken resumeerden zich ineens tot de gedachte: „ook déze is te veelschilder — in Italië zijn eigenlijk alleen de mozaieken zuiverdecoratieve werken."

En ik tuurde langs mijn mozaïekenreis: In Milaan: de Aquilijnsche kapel: op gouden grond, in grijs- en groenblauw, bruinbrood en wit: Christus tusschen de Apostelen: statig en waardig, een te eerbiedigen gezag, vol somber geheim. In Venetië: San Marco: ga in de viering staan, de indruk! En om een enkele te bekijken: de