is toegevoegd aan uw favorieten.

Van oude en nieuwe kunst

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

En als wij buiten Italië gaan, zijn het dan niet, in Duitschland, de romaansche wandschilderingen, die gij altijd weer de mooiste vindt of, in Frankrijk, de oudste glasschilderingen, die het meest „decoratief" u schijnen? En wat anders valt daar — ik denk aan Brauweiler of Schwarzrheindorf en aan Chartres of Le Mans — als meest in eere gehouden princiep te erkennen, dan diezelfde voorkeur voor statigheid en vlakheid: de groote lijn door vereenvoudigd gebaar, de rust en effenheid van toon door vermijding van plans en kleurnuances.

Voor zoover ook in onzen tijd door schilders oprechtelijk decoratieve aspiraties werden gevolgd: de Beuroners, die wij reeds gedachten ... Puvis de Chavannes ... Derkinderen, vindt gij toch ook hetzelfde willen terug.

Puvis — laten wij zijn Genoveva in het Pantheon bekijken — spreekt zeker uit een lenteblijheid, die eer teeder is dan monumentaal, maar in de veredeling van het mouvement, in de overzichtelijkheid der groepeering, in den toon en het evenwicht der kleuren, is toch onmiskenbaar een gewild, een bewust, ontvlieden van zulke beelding van den momenteelen schijn, als men tot het wezen der schilders-kunst te behooren terecht heeft staande gehouden.

De ontwikkelingsgang van Derkinderen's werk geeft mij een laatste argument. Of is niet de