is toegevoegd aan uw favorieten.

Van oude en nieuwe kunst

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

is, die dit ernstig werk scheidt van wat wij zoo dikwijls als „kerkelijke kunst" te zien krijgen. Het gevoellooze, het alledaagsche, het gothiekerige van de kruiswegen uit onze fabrieken ontbreekt hier uitteraard geheel. Hier ziet men, dat de schilder zelf heeft overwogen, vóór hij de passietooneelen aan anderen ging voordragen.

De eerste statie brengt al dadelijk een eigen opvatting tot uiting. Nederig en toch met onmiskenbare hoogheid, met neergeslagen oogen en zonder gebaar, vol pijnlijkst lijden, maar ongebogen, staat daar de Christus, eenzaam in een kring van wachters, voor den strakken Romeinschen landvoogd. In die humiliteit van den Verlosser is de oneindige zelfgewilde vernedering van den God, die mensch werd, ontroerend geschilderd.

Er zijn meer zulke mooie eigenheden in dit werk: de verheven smart der Madonna onder het Kruis, die — moeder, maar zaliggesproken Moeder des

Heeren — solemneel Haar lijden draagt de

sublieme passie van Magdalena, die de in het goud van heur haren begraven voeten des Beminden met haar kussen bedekt.

Als geschilderten acht ik niet al deze staties even hoog. Er is een verschil in behandeling tusschen de oudste en de latere. Vooral de groepen van Christus voor Pilatus, de kruisdood, de Afneming en de Graflegging vind ik bizonder goed van