is toegevoegd aan uw favorieten.

Arthur Schopenhauer

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vaststelt omtrent God, zijn natuur en zijn eigenschappen, omtrent de ziel van den mensch en zijn ethische plichten; in de andere richting, een „tabula rasa" van alle kennis, waarop de enkele kracht der rede uit de waarneming der zinnen, uit de empirie het geheele reusachtige gebouw der philosophie optrekt.

Zooals in vroegere eeuwen, was er ook nu van af Kant tot aan Hegel veel gestreden en onophoudelijk gestreden. Jena, van oudsher het brandpunt van het naturalisme, trachtte het overwicht te verkrijgen tegenover het meer geloovige Berlijn; Berlijn op zijn beurt plaatste Schelling, toen deze meer tot de openbaringsphilosophie begon over te hellen, als tegenwicht aan zijn Universiteit tegenover Hegel, wiens absoluut idealisme meer en meer veld begon te winnen.

Nu scheen men de uiterste grenzen bereikt te hebben; het absolute is een eindterm, waarachter zich niets meer uitstrekt; de rede scheen dus uitgeput, en de philosophen der naturalistische richting uitgedacht; maar ook de geloofsphilosophie werd binnen haar perken gehouden door de openbaring, die zij niet kon overschrijden.

Maar 's menschen geest rust niet en zoekt zich steeds nieuwe wegen; de philosophie is niet een lange, eindelooze en smalle weg, maar een uitgestrekt breed veld, waarop verschillende wegen tot een zelfde doel kunnen leiden.

Tot dusverre had men steeds den enkelen weg der rede gevolgd, daarbij al of niet vergezeld van de openbaring; Schopenhauer kwam, overzag met één blik de moeitevolle pogingen van zooveel denkers, en .... sloeg den zijweg in, dien men tot dusverre geheel vergeten scheen te hebben, n.1. dien van den Wil, — aanvankelijk zelf verbaasd, zulk een begaanbaar pad gevonden te hebben. Of Schopenhauer door zijn beschouwing van de wereld als Wil het doel bereikt heeft, zullen wij in de navolgende bladzijden onderzoeken.