Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

BESLUIT.

Wij hebben onze beschouwingen over het leven en de werken van den „Philosoof van het Pessimisme" geëindigd en vragen voor het resultaat van onze zwakke pogingen een bescheiden plaatsje in de reeds zoo omvangrijke Schopenhaueriaansche litteratuur,

Het ligt echter niet in onze bedoelingen, bij het eindigen van dit boek, aanspraak te willen maken op volledigheid; de wijsgeerige werken van Schopenhauer zijn te uitgebreid en hun onderwerpen, d. w. z. geheel zijn wereldbeschouwing, leveren een te vruchtbare stof tot beschouwingen, dan dat wij er zelfs aan kunnen denken, alles in een naar verhouding weinig omvangrijk werk samen te dringen. De duidelijkheid zou inderdaad aan de zucht naar een overigens toch niet te bereiken volledigheid noodzakelijkerwijze opgeofferd moeten worden.

Wat echter het hoofdmoment van Schopenhauers wijsbegeerte uitmaakt, namelijk het wezen van den wil, zooals hij dit opgevat heeft, en het eigenaardige karakter van pessimisme, waarin hij hem gekleed heeft, of beter, waarin zijn eigen melancholisch en zwaarmoedig gestemd gemoed hem gehuld heeft, meenen wij op genoegzaam duidelijke wijze uiteengezet te hebben.

Ten opzichte van Schopenhauer zelf gelooven wij te mogen aannemen, dat hij de eenige remedie voor zijn droefgeestig gestemd gemoed ontdekte in het genie der kunst en in de beoefening der wijsbegeerte. Het is reeds dikwijls herhaald, dat Schopenhauer inderdaad met een ware kunstenaarsnatuur begaafd was; zijn beschouwingen over kunst en genie, die van de meest gezonde opvattingen op dit moeilijk terrein getuigen, de practische toepassing van zijn kunstideeën op het voorgesteld ontwerp van het gedenkteeken van Goethe, waarin de echte, onvervalschte kunstzin en goede smaak van den wijs-

15

Sluiten