is toegevoegd aan uw favorieten.

Studies

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

rosse zonnestraaltjes over schertsten, als vermaakten zij zich met dat onhandig gepeuter.... Zoo dacht Adriaan en een glimlach trok even over zijn geelbeenig gelaat, bij die gedachte. Heel stil zat hij te kijken naar het roode handje dat het krijt aarzelend vooruitschoof en dan waarschuwde zijn stem soms even kort door het droge knagen heen: „da's mis, nou rechts, je gaat links, zie je dan niet dat je links gaat!" En dan legde een paar knokige vingers zich op de roode dikke vingertjes en stuurde deze in de gewenschte richting.

Pleuntje Dammers kreeg sedert eenige weken schrijfles van den „miester" van 't dorp. Eigenlijk was Adriaan Bos nog slechts ondermeester, maar de dorpsonderwijzer werd oud en Adriaan liet zich al gaarne de meester noemen.

Waarheid was, dat Adriaan zich nog al „voelde"; „hie had 'm zitten," zeiden de boeren die hem niet lijden mochten, maar Adriaan haalde daar stilzwijgend de schouders over op, in het fiere bewustzijn van zijn meerderheid. Hij was de zoon van een eenvoudigen boer uit den omtrek, doch daar sprak hij liefst zoo min mogelijk over. Daarentegen sprak hij graag over zijn studiën in de stad, ginds ver in Amsterdam, dat was nog eens leven; hier op 't dorp vegeteerden ze maar !

Dan stonden de boeren versteld over dat vreemde woord: Latijn zeker wel, en dan keken ze vol bewondering den jongen meester aan, die altijd geheel naar stadsche mode gekleed was: Engelsche broek, Engelsche