Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

eensklaps nam hij zijn kort, zwart-gebrand pijpje uit den mond en zeide: „Kloas de Hond was hier zooêven toende gie binnen woart. Hij vertelde dat de ouwe Sanne weer an 't heksen mot gewest zin."

Bedenkelijk knikte hij met het hoofd en Pleuntje werd bieek, maar Adriaan lachte schel luid-óp in den stillen avond, om die malle domme boeren, die geloofden dat ouwe Sanne behekst was.

De jonge Dammers zette het verhaal voort, met iets van ontzetting in zijn goedige, doezelige oogen'■ »Ze mot dan weer doanig gehekst hebben, joa; giestren oavend um klokslag twoalf het Kloas Manke-Oafke van den bakker langs den

meulen zien komme en nou gie het d'r doodsklok

hooren luien ven middag," vervolgde hij tot den jongen meester.

Deze trok wat wrevelig zijn stokkige schouders in de hoogte, waardoor zijn spitse kin nog verder wegzakte binnen zijn boord. Die domme boerekinkels hinderden hem.

„Geleuf d'r toch nie an. Hekseproat, maileproat," zei hij op toon van gezag.

Vader en zoon bleven bedenkelijk zien naar de blauwende kringetjes, die van hun pijpjes in de broeiigtrillende lucht omhoog stegen.

Maar Pleuntje voelde een groote bewondering voor Adriaan, omdat hij voor ouwe Sanne niet bang scheen te zijn.

Sluiten