is toegevoegd aan uw favorieten.

Studies

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Nu bereikten ze de plaats, waar zij beiden zaten. De adelborst stuurde naar land en maakte de boot vast aan een ijzeren ketting. Toen hielp hij de dames uitstappen; het kleine meisje en de jongen waren al aan land gesprongen.

Zij zetten zich in een priëeltje op eenigen afstand van de vaart, in drukke roezemoes van vroolijkheid.

De adelborst ging nu het huis binnen om den kellner te zoeken en kwam even later met den man-in-hemdsmouwen terug, die nu zijn jas had aangetrokken en hunne bestellingen aanteekende op zijn manchet. Een paar minuten daarna bracht hij een paar kogelfleschjes en een cognacje.

Het lachen en praten werd hoe langer hoe luidruchtiger; de jongen met den matrozenkraag en het meisje hadden zich van de wip meester gemaakt en wipten nu wild, met onregelmatig gebons op den grond.

Alles in 't rond scheen opeens te leven. In 't prieel klonken de schelle kreetjes der dames; de adelborst trachtte ze eau-de-cologne in den hals te spuiten.... Maar eindelijk stonden de dames op, riepen de kinderen van de wip. De adelborst reikte hun de parasols over, die zij in een hoek van 't prieeltje hadden gezet. Toen verlieten zij, luid kakelend steeds, het erf.

Otto en Emmy zagen hen na, terwijl ze daar langzaam voortgingen langs de vaart naar de stad terug, in een gedistingeerd brouhaha; japonnen en parasols veelkleurig aftoonend tegen den stoffigen weg. En toen ze eindelijk bij de bocht waren verdwenen, nu en dan nog slechts

6