Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

nog moê en zoo zwaar in d'r hoofd!— dan had ze maar even te denken: wacht maar, het zal niet lang meer duren! en dan was 't net of haar moeheid ineens weg was.

Dat waren prettige dagen geweest!

Toen had ze kennis met Messers gemaakt. Ze was toen zeventien jaar. Messers was een jaar ouder en werkte óók op de fabriek. Yóór dien tijd kende ze hem nog maar alleen van uiterlijk en van wat de andere meisjes wel van hem vertelden: dat-i zoo sterk was en zulke mooie oogen had en al een weekgeld verdiende als een volwassen man. Er waren veel meisjes op de fabriek, die hem graag zouden gehad hebben, dat wist ze wel; maar zij had nooit erg op hem gelet, omdat 't bij haar al vaststond, dat ze nooit met een fabrieksarbeider trouwen zou, maar met 'n burgerjongen, zooals Anna Bakker

Maar toen had ze kennis met hem gemaakt. Op een avond, dat ze alleen van de fabriek naar huis terugkeerde, was hij haar achterop gekomen en met haar meêgeloopen. Hij had toen gevraagd waar zij woonde en hoe oud ze was en of ze 't niet vervelend vond zoo iederen avond alléén naar huis te loopen. Hij had haar onder 't spreken dikwijls aangezien en toen had ze eigenlijk voor 't eerst opgemerkt, dat de meisjes gelijk hadden, die zeiden dat hij zulke mooie bruine oogen had. En niet alleen mooie óogen. Hij was heelemaal een flinke jongen, groot en forsch, met zulke breeë schouders en aardige bruine krulletjes in zijn nek. En zulke mooie witte tanden had hij as-t-i lachte,

Sluiten