Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

knap, oppassend ambachtsman of winkelier, en dat voor haar een onvervulbaar iets geweest was, juist omdat zijzelve maar een arm, simpel fabrieksmeisje was, — dien droom zou ze voor Marie, haar kind, in vervulling kunnen brengen, als zij haar slechts ver hield van die verfoeilijke fabriek ... Dit doel te bereiken was nog haar éénig leven, hier-voor alleen slaafde zij zelve nog van den ochtend tot den avond en zou ze blijven zwoegen tot ze er bij neerviel.

O, Messers mocht vloeken en razen; Martha en Bet mochten haar uitlachen; Marie zou een fatsoenlijk vak leeren, en dan zouden ze zien!

Vrouw Messers woelde niet meer. Ze voelde zich moê van al dat denken in 't verleden en toch zoo wonderlijk licht van blije verwachting.

Even sloeg zij een blik op den naast haar ronkenden man, een zwarte haar-dot, diep-weggedrukt in 't gore kussen.

„Beest", mompelde zij verachtelijk.

Toen sliep ze eindelijk in

IV.

Marie ging nu geregeld iederen dag naar juffrouw Willems in de Kraayestraat, waar zij leerde japon-naaien en hoeden opmaken. Eiken morgen, vóór zij naar de fabriek trok, zorgde vrouw Messers dat 't ontbijt voor 't kind klaar stond in het kastje onder de rechtbank van

Sluiten