is toegevoegd aan uw favorieten.

Studies

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

had die schuchterheid hem ook doen wegloopen, hoewel Trui hem toen al niet ééns heelemaal vreemd was geweest. Stommerik die hij geweest was!

Maar toen was hij gaan denken, hoe dit nu misschien voor hem juist zóó geschikt was; de Voorzienigheid die hem, als belooning voor den harden strijd dien hij gestreden had, dit meisje op zijn weg had geplaatst En

toen had hij zijn schuchterheid overwonnen en was thuis gebleven als zij kwam.

En nu zou Trui met Gijs trouwen .... Nogeens stommerik die hij geweest was met aan een belóóning te denken!

Buiten, in de klare zonne-lucht, klingelde een bel. Het teeken voor schafttijd, — en Bertels dacht terstond, hoe Trui vandaag nu wel niet komen zou....

.... Stappen knierpten in de sneeuw; op de stoep even t doffe bonzen als van iemand die de sneeuw-kluiten van zijn schoenen stampt. Zijn moeder waarschijnlijk

Daar ging de deur open, met een forschen ruk. 't Was Trui. — Dadelijk kwam ze op de bedsteê toe, bleef er vóór staan, breed, blond en blozend. Een frischheid van sneeuw-buiten-lucht bracht ze meê in 't dompig kamertje.

„Wel, hoe gaat'ter meê?...." vroeg ze, met iets hartelijks in haar stem, dat hem verwonderde.

Hij knikte; een zachte blijheid doorvloeide hem, om hare deelneming.

„Weet-je dat Gijs vandaag voor de Heeren in stad is?"