is toegevoegd aan uw favorieten.

Groote leeraren der Oudheid

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

waarheid wordt niet gegeven. Men vindt haar in zich zelf of men vindt haar niet. Wij kunnen geen adept van u maken, gij moet het zelf worden. De lotus groeit langen tijd onder den stroom, voordat hij zich ontplooit. Verhaast de ontluiking der goddelijke bloem niet. Als zij te voorschijn komen moet, zal zij op haar tijd komen. Werk en bid." -

En de leerling keerde met weemoedige blijdschap in het hart terug naar zijn studies en overpeinzingen. Hij smaakte de ernstige, zoete bekoring van die eenzaamheid, waar als het ware een adem van het opperste wezen door heen gaat. Zoo verliepen maanden, jaren. Hij voelde, dat er in hem een langzame verandering, een algeheele gedaanteverwisseling plaats greep. De hartstochten die hem in zijn jeugd bestormd hadden, vervloeiden als schaduwen en de gedachten die hem omringden, lachten hem als onsterfelijke vrienden toe. Wat hij in sommige oogenblikken gevoelde, was het wegzinken van zijn aardsche Ikheid en het ontstaan van een andere Ikheid, reiner en ontstoffelijker. Als dit gevoel in hem opkwam, boog hij zich soms ter aarde voor de treden van het heiligdom. Dan was er geen opstand meer in hem, geen enkele begeerte, noch verdriet. Er was slechts volkomen overgave van zijn ziel aan de Goden, volmaakte offering aan de waarheid. — „O Isis, zoo luidde zijn gebed, daar mijn ziel slechts een traan uwer oogen is, laat haar als dauw op andere zielen nederdalen en laat mij stervende de geuren inademen, die van haar tot u opstijgen. Ik ben tot offering bereid." —