is toegevoegd aan uw favorieten.

Groote leeraren der Oudheid

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

langer hoe vager en verwarder. Maar naarmate hij gevoelt dat zijn lichaam wegzinkt, maakt het fijne, etherische deel van zijn wezen zich los. Hij geraakt in geestverrukking

Wat voor een schitterend punt verschijnt daar in de verte bijna onmerkbaar uit de diepte der duisternis ? Het nadert, groeit, het wordt een vijfpuntige ster, wier stralen alle kleuren van den regenboog vertoonen en die te midden der duisternis bundels tooverachtig licht afwerpt. Nu is het een zon geworden, die hem aantrekt naar haar verblindende kern van licht. Is het de magie der meesters, die dit visioen te voorschijn roept ? Is het de Onzichtbare, die zichtbaar wordt ? Is dit het voorteeken der hemelsche waarheid, de stralende ster van hoop en onsterfelijkheid? —

Zij verdwijnt en in haar plaats ontluikt een bloemknop in de duisternis, een onstoffelijke bloem, maar vol gevoel en leven. Vóór zijn oogen gaat zij open als een reine roos; zij ontvouwt haar bloemblaadjes, hij ziet haar levende bladeren trillen en haar kroon een vuurroode tint aannemen. - Is dit de bloem van Isis, de mystieke Roos der wijsheid, die de liefde in haar hart draagt ? — Maar opeens gaat zij in een welriekenden damp op. Daarop voelt de in extase verzonkene zich geheel door een warmen liefkoozenden adem omgeven. Na allerlei grillige vormen aangenomen te hebben, verdicht de damp zich en wordt een menschelijke gedaante. Het is die eener vrouw, de Isis van het occulte heiligdom, maar jonger, glimlachend