Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Hetaïren, zedelooze vrouwen door hem van het eiland Lesbos ontboden, hadden zich in een naburig paleis gevestigd en noodigden de jongelingen der stad op feesten, waar zij hun het verfijnste zingenot, gekruid door muziek, dans en andere vermakelijkheden, kennen leerden. Anacreon, door Polycrates naar Samos geroepen, werd daarheen gebracht in een drieriemssloep met purperen zeilen en vergulde masten en de dichter, een bokaal van gedreven zilver in de hand, gaf in tegenwoordigheid van dit voorname, genotzoekende hof zijn streelende, zoetvloeiende oden ten beste. Het geluk van Polycrates was spreekwoordelijk geworden in geheel Griekenland. Een zijner vrienden was de pharao Amasis, die hem meermalen waarschuwde een dergelijk voortdurend geluk te wantrouwen en er zich vooral niet op te beroemen. Als antwoord op den raad van den Egyptischen vorst wierp Polycrates zijn ring in zee. — „Ik breng den Goden dit offer" — zeide hij. Den volgenden dag bracht een visscher den Tiran den kostbaren ring terug, dien hij in de maag van een visch gevonden had. Toen de pharao dit hoorde, brak hij de vriendschap met Polycrates af, omdat een zóó brutaal geluk hem de wraak der Goden op den hals zou halen. — Hoe het ook zij met deze anecdote, waar is het, dat het einde van Polycrates tragisch was. Een zijner Satrapen lokte hem in een naburige provincie, deed hem den marteldood sterven en gaf het bevel zijn lichaam aan een kruis op den berg Mykale te bevestigen. Zóó konden de bewoners van Samos, in den bloedrooden gloed der ondergaande zon, het lijk

Sluiten