is toegevoegd aan uw favorieten.

Groote leeraren der Oudheid

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

menschen tot zelfs in de aderen der natuur door.

Uit deze legende der Hyperboreërs straalt duidelijk de esoterische grondslag der Apollomythe. HetHyperboreesche land is het Onzichtbare, het zalig verblijf der vrijgeworden zielen, wier schitterende lichtkransen de veelkleurige sferen verhelderen. Apollo zelf is de verpersoonlijking van het onstoffelijk, geestelijk licht, waarvan de zon het stoffelijk beeld is en waaruit alle waarheid voortvloeit. De wonderbare zwanen die hem begeleiden, zijn de dichters, de verheven genieën, boodschappers van zijn groote stralende ziel, die trillingen van licht en melodie achter zich laten. De Hyperboreesche Apollo verpersoonlijkt dus de nederdaling van het goddelijke op aarde, de belichaming van geestelijke schoonheid in vleesch en bloed, de bron waaruit door insphatie en zienerskunst de bovenzinnelijke waarheid ontspringt.

Maar het wordt tijd om den gulden sluier der legende op te lichten en in den tempel zelf door te dringen. Hoe werd de zienerskunst beoefend? Wij raken hier aan het diepste geheim van de leer van Apollo en de Delphische mysteriën. Een hechte band bestond in de oudheid tusschen de zienerskunst en den eeredienst van de zon en geeft den gouden sleutel tot al de zoogenaamde magische mysteriën.

De aanbidding van de eerste, tot het Arysche ras behoorende menschen richtte zich van af het begin der beschaving naar de Zon als de bron van licht, warmte en leven. Doch toen het denken der wijzen zich ophief van het verschijnsel tot de oorzaak daar-