Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dien van Vader, Schepper of Eeuwig-Mannelijke, tot teek en het levend Vuur, symbool van den Geest, inwezen van het Al. Dit is het eerste beginsel.

Doch de goddelijke vermogens zijn gelijk aan den mystieken lotus, dien de Egyptische ingewijde, in zijn graf uitgestrekt, uit den duisteren nacht ziet verrijzen. Eerst een lichtend punt, dat zich opent tot een bloem en dan ontluikt het stralend hart als een roos van licht met duizenden blaadjes.

Pythagoras leerde, dat de machtige Monade optreedt als een scheppende Dyade. Vanaf het oogenblik dat de Godheid zich openbaart, is zij tweevoudig; ondeelbaar wezen en deelbare zelfstandigheid; actief, bezielend, mannelijk beginsel en passief, vrouwelijk beginsel of plastische, bezielde stof. De Dyade vertegenwoordigde dus de vereeniging van het Eeuwig-Mannelijke en het Eeuwig-Vrouwelijke in de Godheid, de twee essentieele, met elkaar in nauw verband staande, goddelijke eigenschappen. Orpheus had dit denkbeeld dichterlijk uitgedrukt in dezen regel:

Jupiter is de Echtgenoot en de goddelijke Echtgenoote.

Alle polytheïstische godsdiensten hebben dit denkbeeld intuïtief gevoeld, door de Godheid nu eens in mannelijken, dan weer in vrouwelijken vorm voor te stellen.

En die eeuwige, levende Natuur, die verheven goddelijke Echtgenoote is niet alleen de aardsche, maar ook de hemelsche natuur, onzichtbaar voor onze stoffelijke oogen, de Ziel der wereld, het oorspronkelijke

Sluiten