is toegevoegd aan uw favorieten.

Groote leeraren der Oudheid

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

toekomstige menschheid afhangt. De leerlingen wachtten dus met eenige ontroering dit belangrijk oogenblik in het esoterisch onderricht af. Door de woorden van Pythagoras scheen de grove stof als onder een langzame betoovering haar gewicht te verliezen, de dingen der aarde werden doorzichtig, die van den hemel voor den geest zichtbaar. Gouden en azuurblauwe sferen, waarin lichtende zelfstandigheden zich bewogen, ontrolden haar banen tot in het oneindige.

Dan luisterden de leerlingen, mannen en vrouwen, om den Meester geschaard in een onderaardsch verblijf van den tempel van Ceres, grafkelder van Proserpina genaamd, met innige ontroering naar: de hemelsche geschiedenis van Psyche.

Wat is de menschelijke ziel? Een deeltje van de groote Wereldziel, een vonk van den goddelijken Geest een onsterfelijke Monade. Doch gelijk haar mogelijke toekomst zich opent in de onbesefbare heerlijkheid van goddelijk bewustzijn, zoo kan haar geheimzinnige ontwikkeling in het verleden teruggebracht worden tot den oorsprong der bewerktuigde stof. Om te worden tot datgene wat zij is in de huidige menschheid, heeft zij alle natuurrijken, de geheele ladder waarop wezens zich bevinden, moeten doorloopen, geleidelijk zichzelf ontwikkelend door een ontelbare reeks bestaansvormen. De geest, die in de werelden werkt en de cosmische stof tot reusachtige massa's verdicht, openbaart zich met verschillende kracht en steeds grooter wordende concentratie in de opeenvolgende rijken der natuur. Als blinde, onbestemde kracht in de mineralen, eenigszins