is toegevoegd aan uw favorieten.

Groote leeraren der Oudheid

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

tische invloeden te voorzien en die weder tot zich te trekken vóór het verblijf der ziel in den hemel. In het algemeen beteekenden deze beweringen, waaraan de Ingewijden een werkelijke, zoowel als een symbolische beteekenis hechtten, dat de ziel een overgangstoestand van loutering doormaken en zich van de aardsche onreinheden moet ontdoen, voordat zij haar reis kan vervolgen.

Doch hoe de aankomst van de reine ziel in haar eigen wereld te beschrijven? De aarde is als een droom verdwenen. Een nieuwe toestand van rust, een zalige bedwelming omgeeft haar als een liefkoozing. Zij ziet slechts haar gevleugelden geleider, die haar bliksemsnel in de onmetelijke ruimte medevoert. Wat te zeggen van haar ontwaken in de valleien van een etherische ster, waar geen plaats is voor een lagere atmosfeer, maar waar alles, bergen, bloemen, planten het beeld is van heerlijk, gevoelend, bezield leven? En vooral, hoe die lichtende figuren te beschrijven, mannen en vrouwen, die haar als een gewijde processie omgeven, ten einde haar in te wijden in het heilige mysterie van haar nieuw bestaan ? Zijn het goden en godinnen ? Neen, het zijn zielen zooals zij, doch het wonderbaarlijkste is dat haar innigste gedachten uit haar gelaat spreken; dat teederheid, liefde, begeerte of vrees door deze doorzichtige lichamen als een reeks schitterende kleurschakeeringen heen stralen. Hier zijn lichaam en aangezicht niet langer de maskers der ziel; de doorschijnende ziel vertoont zich in haar ware gedaante en schittert in het volle licht der zuivere waarheid. Psyche