is toegevoegd aan uw favorieten.

Litteraire wandelingen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

p

zon, en die ondergaande zon een zee van zacht diaphaan goud zendend door het heele gelukzalige ruim, een paradijslucht van gesmolten gouden kristal, een lucht van smettelooze stille voortijden, van een aarde zich bereidend op komende eeuwen, een lucht zoo ver, zoo eindeloos ver, waar hier in doorzichtige vaagheid en daar als het ware zwommen de schaduwen van purperen koningsmantels uit een geslacht van reuzen, verdwenen,

verbaan.

De prachtige Spaansche vrouwen, gezeten in de equipages, met een houding als van koninginnen, blonde met rood gouden haren, die glommen, en met zwarte, pikzwarte haren en groote tintelende of mat zwarte oogen. En in de golvende stuwing der menschen, in een wolk van stof, de fiere Spaansche gendarmes te paard met hun zwartglimmende leeren Napoleonshoeden.

Geen stoeien of duwen in die menigte, maar eene kalm en voornaam zich bewegende discrete plechtigheid. Geen schreeuwen van pretmakers of woestelingen. De mannen loopend niet langzaam en ook niet vlug, beleefd uitwijkend voor hem die blijft staan, ernstig pratend over den uitslag van het stierengevecht; de vrouwen vast en recht aanstappend met eene schittering van vreugde in de groote, zwarte oogen. Dat schouwspel is zeker een van de schoonste in Europa.

Het ernstige, discrete en stille is een karaktertrek der Spanjaarden. In de groote koffiehuizem of op straat heb ik in Madrid nooit hard hooren lachen, veel minder