Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

meester in het vaststrengelen der vrouwelijke lichamen, de man der overwinnende gebaren, de onuitputtelijke uitzender van woordenpijlen, die slaan de wonden van het zoete oneindige wee; de gever, de onophoudelijke gever, maar bereid zich te hernemen op elke seconde van zijn steeds triompheerenden wil, de man die ophijscht geheele rijen van blanke lichamen en ze dan weggooit voor oud vuil, het een na het ander, duikend en plassend in de wateren van gevoel, maar nooit verdrinkend of machteloos en steeds oprijzend frisch met verjongde krachten als een jonge god in de morgendauw van het opstijgend leven.

Zie de bevende sleep van vrouwen, het gezicht zooveel mogelijk verborgen achter de zwarte mantilla's, zie ze staan met hun flikkerende oogen bij de poste restante. Maar Don Juan heeft ze al lang vergeten. Er is niets, wordt geantwoord. Hij had geen tijd om te schrijven aan hen, die eenmaal de zijne waren. Hij schrijft, maar aan hen die het nog niet zijn.

Hij zoekt en rent naar het ideaal, met brandenden dorst naar de finale bevrediging.

Hij vindt niet; telkens wijken de blanke gestalten terug naar de nevelen. En toch ook is Don Juan het ideaal der vrouw, dier vrouw wier hoogste levensdoel het genot is.

De sage heeft aan dezen virtuoos der liefde Sevilla als vaderland aangewezen en zij zal hare reden daarvoor hebben gehad. Daar alléén verstaat de mensch de kunst het leven als een lichte droom te beschouwen,

Sluiten