is toegevoegd aan uw favorieten.

Litteraire wandelingen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Met de roode of witte rozen in het zwarte haar en den groot-gebloemden, in driehoek over den rug hangenden sjaal komen ze uit hun werkplaatsen bij groepen en clubjes, al lachend en schertsend, kwekkelend als zwetsende eksters, en verdwijnen naar rechts en links in straatjes en steegjes. Zij zijn klein, maar loopen recht en fier. Want de Spanjaarden zijn een superieur ras en bizonder de Andalusiers, waar de stalen trots van den Moor met de limpide gevoeligheid van het Noorden is vergroeid tot een schitterenden lichaamstempel.

Men zie over de omringende boulevards de Andalusische paarden draven met hun staarten als vlammen en den hoog geheven breeden nek en den kleinen, maar veerkrachtig-nerveusen ruiter, en ge zult begrijpen dat alleen onder de stralen der zon van het Zuiden het leven kan opvonkelen tot krachtige menschen- en dierengestalten. De kracht gedreven door den schoonheid-drang wordt tot elegance, en deze qualiteit viert hier zijn grootste triomphen. Ik heb daarvan het zuiverste schouwspel gezien, stom staande van verbazing in een kleine volle kerk, waar onder het zingen van eenige vrouwenstemmen eene congregatie*) van een honderdtal dames ter communie naderde. Het opstaan, het gaan en komen, het doorwringen der lichamen door de massa, de gebaren der handen, het buigen en nijgen der hoofden, het opslaan van de lange wimpers, het rijzen en dalen der zwarte oogen met het devote gloeien

*) Hermandad.