Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

bisschop van Sevilla, met zijne kanunniken, ieder met een kaars voor zijn gezicht, en zong de Psalmen, terwijl zijn vuurroode mantel straalde in het kaarsenlicht. Daarna verdrong zich het volk voor een ijzeren afsluitsel, waarachter vóór het tentoongestelde Allerheiligste, iets zou plaats hebben, wat niet alle dagen voorkwam. Ik zag nu eenige knapen in gulden Spaansche kostumes der 16e eeuw een dans uitvoeren onder het luide klepperen der castagnetten. Op het Altaar brandde een honderdtal kaarsen, en terwijl groote kolommen wierook in de hoogte stegen, zweeg plotseling de zang en begon telkens en telkens het rhytmische spel der castagnetten, begeleid door de fijne danspassen. Zooals David eens danste voor de ark, zoo is dit eene wijze van uiten van het godsdienstig gevoel. Zoo werd mij gezegd. Waarom ook niet?

Dansen, beminnen en bidden: het zijn de hoofdbezigheden van de Sevillanen, en al dansende bidden is zeker nog verdienstelijker en Gode aangenamer dan bidden alléén met uitspreken van woorden. Zoo wordt het leven lichter en rijst de mensch boven de wolken der smart. Nergens heeft men beter begrepen, dat het leven licht moet worden opgevat, dan hier aan de oevers van den Guadalquivir.

Voor den reiziger die slechts eenige dagen of een paar weken te Sevilla verblijft, biedt zich zelden de gelegenheid aan de verschillende Andalusische dansen te zien, anders dan door danseressen van professie. En dan op den huidigen dag bestaat nog slechts ééne

Sluiten