Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

verduisterd en voor hem de wateren van de rivier troebel worden. Daar tiert in dat landschap eene bloemenwereld zooals andere streken ze niet aanbieden , planten in wier vreemdsoortige bladeren, door eene wonderdadige groeikracht gedreven, met zwarte, onheilspellende strepen als het ware geschreven staat: Dit is vergif! — wier ranken in allerlei richtingen geslingerd,^den bezoeker dreigen te omstrengelen; bloemen uit wier kelken de dood druipt, wier kleurenschakeeringen de oogen verblinden, wier geuren de kracht van opium of haschisch hebben; daar brommen donkergroene vliegen om verrottende dieren, in wier ingewanden zwartglinsterende wormen krioelen.

Ik zeide dat die dichtkunst eenen slangenaard had, een kenmerk, hetwelk ook op de schitterende, gladgeschubde taal toepasselijk is; doch zij heeft somtijds iets gemeen met eene Sphinx, welke in raadselen spreekt. Al luisteren wij door onze verdorven natuur evenals Eva gaarne naar de taal der slang, naar de taal van het kwaad, van de raadselen der Sphinx willen wij niet gediend zijn.

Niet begrijpen is eene kwelling voor onze ijdelheid, al ligt de fout niet aan ons zeiven maar aan den dichter. Ja, ik durf zeggen, dat zelfs le genre, ennuyeux beter is dan le genre obscur. Licht! is een kreet der natuur; Licht! riep Goethe toen hij voelde dat het levenslicht hem ging verlaten. Doch tot nog toe is er geen soort van licht uitgevonden, hetwelk in staat is enkele duisterheden van Les Fleurs du Mal voor onzen geest te doen verdwijnen.

Sluiten