is toegevoegd aan uw favorieten.

Litteraire wandelingen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Om misverstand te voorkomen moet ik u waarschuwen, dat de vergelijking van Baudelaire's poëzie bij een stroom, dat de uitnoodiging om eene spelevaart op die wateren te gaan doen, slechts eene vergelijking is en men bij dien dichter niet aan de vrije, van wasdom en gezonde ontwikkeling golvende natuur moet denken. Voor de groene, rijzende en dalende landschappen van het Seinedal, waar een onbekende niet kan gissen, dat hij in de nabijheid is van de voornaamste stad der aarde, heeft de dichter weinig gevoeld.

Hij is eene Parijsche plant, welke hare ontwikkeling gezogen heeft uit het asphalt, in die groote menschenserre waar het broeien van het leven de meest vreemdsoortige gewassen te voorschijn roept. Alléén voor de gloeiende oostersche landen, welke hij bezocht, voor die natuur alléén heeft hij hart gehad. Hij zocht het buitensporige; hij verlangde naar bedwelming, naar de ontzenuwende vizioenen van den Alcoran, verlangde naar den overstelpenden wellust zooals Mahomet dien aan zijne getrouwen belooft. Geen ideale Beatrijs, wier aanblik Dante naar het zuivere Licht, naar de stralen van het Opperwezen voerde, kon aan zijn geblaseerd gestel bevrediging geven.

Hij zocht die niet in etherische engelenvizioenen maar in de lauwe velden, waar Allah de zijnen drenkt met de wellusttranen van blanke houris.

Doch in de diepte van den afgrond der menschelijke ziel sluimert nog altijd de parel, welke de zucht naar