Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en zijne bergeries. Marivaux is de beste vertegenwoordiger dezer periode.

Mais les jours sont passés, les mois et les années Et les marquis sont morts, les marquises aussi,

Sur les coteaux déserts le gazon est roussi Et les roses d'antan s'éparpillent fanées.

Aldus zong onlangs *) een jeugdig dichter, Jean Moreas.

Bij Musset gaan we een stap verder. De natuur, nog altijd de gezonde hartstocht domineert bij hem doch ontdaan van de kunstige versiersels, ontbloot van de fijne omhulsels der vorige eeuw ; doch de hartstocht wordt zwaarder. Musset gloeit van een natuurlijk vuur voor alles wat schoon is en laat zich meesleepen door de aandoeningen van zijn hart, hetwelk in alles de bovenhand voert en hem eindelijk geestelijk en lichamelijk uitgeput ten ondergang sleept.

Bij Baudelaire ontaardt de hartstocht in „le vice." Zijn preoccupatie is ,,des plaisirs nouveaux" uittevinden. Het verstand wijst het lichaam den weg welken het moet bewandelen om zich in het genot te baden, zich van genot te laten doordringen. Het hart is uitgedroogd. Zijn poëzie vindt haar oorsprong in zijn geest en is tot den geest van den lezer gericht om als wegwijzer te dienen in het labyrinth der sensaties.

De poëzie van Musset was die welke hoofdzakelijk uit het hart vloeit, waarbij de rede haar teugels laat varen, haar compas als ballast wegwerpt en het schip aan de g-olven overlaat.

O

•) lil 1881.

Sluiten