Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

bestaan. En daarmee eindigt de roman. Een einde dat niet het gevolg is van de een of andere droevige gebeurtenis. Iets wat tamelijk nieuw mag heeten.

Wie is nu Paul Pourot? en is zijn werk goed of slecht? Ik weet niet wie Pourot is; ken geen tijdschriften waaraan hij medewerker is en weet ook verder niets van hem tot heden toe. Dit is een voordeel: want dikwijls baseert zich een reputatie op de reclame van vrienden, die de goedgeloovigen er in laten loopen, deze doen weer verder evenzoo, en zoo gaat de roem en de faam van man tot man en van stad tot stad.

van land tot land.

En nu het werk zelve.

Iemand die dit werk ter goeder trouw leest, al is hij zeer ontwikkeld en beweert hij ook een fijnen smaak te hebben, zal niet aarzelen het banaal te noemen. Hij zal zeggen, dat het niet eens mooi is geschreven en menig lezer zal zeggen „zoo kan ik het ook. Dat is niet geheel juist.

Pourot, alhoewel iemand van een matig talent is een voorstander van een nieuwe richting in de kunst. Hij noemt die kunst: Het Verisme. Hij versmaadt alle mooi schrijverij, iedere beschrijving, iedere kleur, iedere jacht naar effect. Hij vergeet meestal te zeggen of het winter is of zomer. In het geheele boek komt geen enkele „mooie" zin voor, nooit een enkele frappante vergelijking. Het boek vloeit met eene verbazende snetheid en helderheid naar zijn einde, zonder een val,

Sluiten